Nekya logo logo avn

Uranus vierkant Pluto

als fase in de ontwikkeling van de mensheid.

Inleiding

Er is al heel wat gezegd en geschreven in astrologenland over het vierkant dat Uranus en Pluto tussen 2012 en 2016 met elkaar vormen. Toch denk ik daar nog iets aan toe te moeten voegen, omdat mijns inziens nog een invalshoek is gemist die door de psychologische astrologie kan worden belicht.

Iedereen met belangrijke persoonlijke punten tussen de 10e en de 16e graad in een hoofdteken, heeft ongetwijfeld al een en ander meegemaakt dat de werking van deze transit aantoont. Maar ook als je daar in je radix niets hebt staan, zal deze transit niet geheel onopgemerkt aan je voorbij gaan. Uranus en Pluto zijn namelijk collectieve planeten die een verhaal symboliseren dat gaat over de ontwikkeling van de mensheid als geheel.

Het collectief onbewuste

Als we willen begrijpen wat collectieve planeten zijn en hoe hun werking kan worden ervaren, moeten we mijns inziens naar het model kijken dat Jung ons biedt van de psyche van de mens. Jung wijst op het bestaan van het collectief onbewuste. Dat is de erfenis van alle ervaringen die alle mensen die ooit geleefd hebben, hebben opgedaan. Deze erfenis dragen wij allemaal in de diepste lagen van onze psyche met ons mee  in de vorm van de archetypen. Archetypen kun je vergelijken met instincten. Maar in tegenstelling daarmee zijn zij niet fysiek, dus biologisch, maar geestelijk van aard. Het zijn dus als het ware de psychische instincten, te vergelijken met collectieve behoeftes en neigingen, die vanuit hun diepe onbewuste regionen het gedrag van mensen sturen en begeleiden. Het is daarom dat de planeten in de horoscoop ook wel de archetypen van de radix worden genoemd. Zij vertegenwoordigen immers die homogene factor die we allemaal gemeen hebben en die ons tot mensen maakt. De heterogene factoren zijn dan de specifieke tekens, huizen en aspecten die er een persoonlijk verhaal van maken. Daardoor kan het ik er zich mee verbinden, wat niets anders is dan die inhoud uit zijn duistere onbewuste regionen bevrijden en zich er bewust van worden. Het ik is de kern van het bewustzijn en het enige instrument wat we hebben om ons iets bewust te worden. Bewustwording is het enige middel om meer greep te krijgen op de planeet en is ook voorwaarde voor de ontwikkeling ervan. Alles wat onbewust blijft is oncontroleerbaar en kan zo nu en dan met het bewustzijn aan de haal gaan.

Volgens Jung komt het bewustzijn voort uit het collectief onbewuste en is dus aanvankelijk alles onbewust. Dat kunnen we goed waarnemen bij kleine kinderen die nog geen ík zeggen. Want het belangrijkste kenmerk van het collectief onbewuste is dat daar eenheid heerst. Eenheid is het tegenovergestelde van onderscheid. We kunnen iets pas kennen als we het onderscheiden van wat het niet is. Als het nooit nacht zou worden zouden we immers het begrip dag ook niet kunnen kennen? Dat onderscheiden, dus leren kennen is de taak van het bewustzijn. Een kind dat nog geen ik zegt is dus één met diens omgeving, wat zich onder andere uit in diens paranormale geaardheid. Waar eenheid heerst is immers geen onderscheid tussen toen, nu en straks; en evenmin tussen hier en daar, zodat alles daar aanwezig is, zowel het denkbare als het ondenkbare, zowel wat ooit gebeurd is als wat nog zal gaan gebeuren,  zowel bijgeloof als hoger inzicht et cetera.

De collectieve planeten.

Als we het dan over Uranus, Neptunus en Pluto hebben als de collectieve planeten, is het duidelijk dat we deze archetypische neigingen en behoeftes zullen moeten situeren in het collectief onbewuste. Het gaat dan dus over inhouden die we met ons bewustzijn niet goed kunnen begrijpen of bevatten, laat staan onder controle kunnen krijgen. Daarom worden ze ook vaak ‘de mysterieplaneten’genoemd. We staan allemaal onder invloed van deze mysterieuze krachten en het is de bedoeling dat het ik leert zich er door te laten begeleiden en inspireren. Menig ik vindt dat reuze lastig omdat je daartoe eerst de touwtjes zult moeten laten vieren, terwijl we leven in een maatschappij die ons voorhoudt dat het goed is alles onder controle te hebben. Door die controle die we allemaal geneigd zijn met ons bewustzijn uit te oefenen, zullen we, vaak zonder het te zien, de deuren naar het onbewuste zo gesloten mogelijk houden. Daar schuilen immers al die inhouden waar we geen greep op hebben. Het resultaat is dat we op een lastige manier zijn overgeleverd aan de tegenkrachten uit het onbewuste, dus aan de collectieve planeten.

Dat komt omdat het psychisch systeem is gericht op het bereiken van psychische heelheid. Die totaliteit wordt verbeeld door bewustzijn en onbewuste samen. Het is dus volgens Jung de bedoeling in het leven toe te groeien naar een samenwerking tussen bewustzijn en onbewuste, waarbij ze elk hun eigen functie hebben.Daarom heeft het onbewuste zo sterk de neiging aan de deur te kloppen van het bewustzijn en zich kenbaar te maken. Maar als het bewustzijn zich daarvoor afsluit, wordt die ervaring geprojecteerd waargenomen, die energie moet ergens naartoe! Dat betekent dat hetgeen wat innerlijk speelt in de omgeving wordt gezien. Daarmee krijgt het bewustzijn alsnog de kans te zien wat er aan de hand is, maar in een maatschappij die haar leden niet vertrouwd maakt met dit mechanisme, is het voor de enkeling wel heel erg lastig tot zulke inzichten te komen.

Heel vaak gaat het dan om oude persoonlijke ervaringen die men vervelend vond en die niet zijn verwerkt. Die worden namelijk opgeslagen in die laag van het onbewuste die Jung het persoonlijk onbewuste noemt. Dat is vooral zo lastig omdat alle inhouden uit het collectief onbewuste die zich een weg banen naar het ik, eerst door die laag heen moeten. De inhouden die daar zijn weggestopt, zijn beladen met de energie van de emotie die eraan vast zit. Die energie wil eruit, wil stromen. Dus worden ze meegenomen naar boven door de collectief onbewuste inhouden. In de praktijk wordt dat ervaren als overvallen worden door emoties die, als we er goed en eerlijk naar kijken, alles te maken hebben met oud zeer. Dat is de kans die het psychisch systeem ons biedt om schoon schip te maken met die ervaringen door ze definitief op te ruimen. Maar als je zulke processen niet begrijpt, kom je ook die emoties geprojecteerd in de omgeving tegen. Dat is nu volgens mij de kern van het tijdsprobleem.

Pluto vierkant Uranus

Zoals de standen van deze collectieve planeten in tekens verwijzen naar bepaalde fases in de ontwikkeling van de mensheid als collectief, zo ook hun onderlinge aspecten. We weten allemaal wat er aan het eind van de jaren zestig in de wereld gebeurde toen deze twee planeten een conjunctie met elkaar vormden en we zien tegenwoordig overal om ons heen wat er in de wereld gebeurt als ze vierkant staan. Laten we dat even nader onder de loep nemen.

Als twee planeten van gelijke kracht een aspect met elkaar vormen, moeten we dat aspect twee kanten op duiden, wat betekent dat we moeten kijken wat Pluto met Uranus doet, maar tevens wat Uranus met Pluto doet.

Als Uranus een aspect maakt wordt er doorgaans een geheel nieuwe vorm getoond van de planeet waarmee hij dat aspect maakt. Die geheel nieuwe vorm is altijd verrassend, vaak ook onvoorstelbaar vóórdat Uranus die vorm laat zien. Als Pluto verband houdt met wreedheden, zal duidelijk zijn welke geheel nieuwe en aanvankelijk onvoorstelbare vorm daarvan ons nu door IS wordt getoond. Dit leidt tot geheel nieuwe angsten die tot voor kort onbewust waren gebleven in de psyche van de mensheid als collectief.

We moeten dit aspect ook andersom duiden door te kijken wat Pluto met Uranus doet en daarop wil ik me nu verder in dit verhaal concentreren.

Als Pluto actief is wordt doorgaans een zwakke plek blootgelegd, in dit geval van Uranus.

Pluto laat dus zien wat we tot nu toe van Uranus niet konden of durfden inzien. Wat kan dat zijn?  Om dat helder te krijgen moeten we ons eerst in de symboliek van Uranus verdiepen.

Uranus

In haar boek ‘Uranus, de kunst vuur te stelen’, toont Liz Greene duidelijk aan dat we ons vergissen als we denken dat het bij Uranus om een individuele behoefte gaat. We kennen van deze planeet allemaal de neiging om zich teweer te stellen tegen wat door de maatschappij verwacht wordt en die neiging komt al snel als individualistisch over. Het is echter niet de behoefte van het ego om zich onaangepast te gedragen, maar het ego voelt zich van binnenuit daartoe gedwongen door een archetypische kracht die sterker is dan het ego.

Zoals de titel van haar boek al weergeeft, wordt Uranus doorgaans vergeleken met de mythologische figuur van Prometheus, die het vuur stal van de goden om dat aan de mensen te geven om daarmee de mensheid te bevrijden. Vooral vanwege dat laatste thema wordt deze link door maar weinig astrologen ter discussie gesteld.

Uranus werd in 1871 ontdekt. Het is alom bekend dat dit was ten tijde van de Franse revolutie en de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog, twee verschijnselen die in de geschiedenis van de mensheid geheel nieuwe fenomenen het licht deed zien, fenomenen die van oudsher aan de planeet Uranus gekoppeld worden. Ten eerste is dat de waarde van afzonderlijke individuen als gelijkwaardige entiteiten. Hier is de kiem gelegd van onze huidige opvattingen omtrent democratie en tolerantie. Dat was voordien ongekend in de wereld, waar algeheel aanvaarde feodale systemen voorschreven dat sommige mensen meer en anderen minder waren.

Een ander aspect dat als geheel nieuw verschijnsel in de geschiedenis van die tijd kan worden waargenomen is de ideologie die ‘de verlichting’ genoemd wordt, een stroming die beoogde  de mens door rationaliteit te bevrijden uit het bijgeloof van de duistere Middeleeuwen. Hier is de kiem gelegd voor wat later de industriële revolutie is gaan heten, waarin het wetenschappelijk denken de scepter zwaait.

In beide verschijnselen is sprake van een poging tot bevrijding van de mensheid uit knellende banden door middel van een bepaalde ideologie. Uranus is altijd werkzaam door  middel van zo’n ideologie. Een ideologie is niet hetzelfde als een ideaal. Een ideologie is een rationeel denkbeeld, vaak gestoeld op allerlei al dan niet vermeende feiten. Een ideaal is veel persoonlijker, bij een ideaal zien we mogelijkheden en die hoeven lang niet allemaal realistisch te zijn. Zij horen bij het 9e principe van boogschutter en Jupiter en dus bij het element vuur. Maar lucht is rationeler, dan spreken we van een ideologie. Zo’n ideologie hoeft lang niet altijd politiek of economisch te zijn, maar een Uranische ideologie is wel altijd gericht op de mensheid als collectief. Uranus is immers niet persoonlijk en individueel. Er mogen dus best wat individuen worden opgeofferd voor een Uranisch ideaal, als het grotere doel er maar mee wordt gediend.

Als we dus het verhaal van Uranus koppelen aan dat van Prometheus, moeten we voorzichtig zijn dat vuur teveel te vereenzelvigen met het vuur dat bedoeld wordt met het gelijknamige element. Het is een feit dat mensen met een sterke Uranus zich vaak goed herkennen in de behoeftes van dit element, maar ik benadruk altijd het verschil: hoewel beide behoorlijk impulsief kunnen zijn, is Uranus een rationele en onpersoonlijke factor, terwijl vuur irrationeel en persoonlijk is.

Het vuur van Prometheus dat de mensen iets goddelijks moest meegeven is de volmaaktheid waar Uranus naar streeft. Uranische ontwikkelingen zijn ontwikkelingen die trachten de door de natuur opgelegde beperkingen van het menszijn te overwinnen. Denk bijvoorbeeld maar aan de technologie die de natuur aan zich tracht te onderwerpen. Deze strijd tussen techniek en natuur is in wezen de strijd tussen Uranus en Saturnus.

Uranus en Saturnus

Die natuur met al haar beperkingen wordt in de astrologie gesymboliseerd door de planeet Saturnus. In de mythologie komen we Saturnus en zijn vader Ouranos ook tegen. Deze verhalen worden doorgaans niet in verband gebracht met Uranus, en ik denk dat we daardoor een belangrijk inzicht over het hoofd zien. In de Griekse mythologie gaat het om Kronos, maar in het Romeinse pantheon wordt Kronos vereenzelvigd met Saturnus.

Saturnus werd door zijn vader Ouranos verbannen naar onderaardse diepten, omdat Ouranos vreesde door hem van de troon gestoten te worden. Hij werd inderdaad door Kronos/Saturnus ontmand en onttroond, waarna Saturnus regeerde over de zichtbare wereld, totdat hijzelf weer door Zeus werd onttroond.

Ik denk dat we in deze verhalen iets van onze eigen innerlijke strijd tussen Saturnus en Ouranus verbeeld kunnen zien. We proberen allemaal met Ouranus onze Saturnus naar onderaardse krochten te verbannen, maar diezelfde Uranus in ons, wordt vervolgens door hem gecastreerd, dus onvruchtbaar gemaakt.

Dit wordt duidelijker als we een van die andere benamingen voor de collectieve planeten onder de loep nemen, namelijk hun aanduiding als ‘de transsaturnale planeten’. Het voorvoegsel  ‘trans’ betekent door. Hiermee wordt bedoeld dat we eerst door Saturnus heen moeten voordat we de rijkdom van de transsaturnale planeten kunnen ervaren. Saturnus is in deze beeldspraak een soort poortwachter. We zijn geneigd te proberen om die wachter heen te glippen. Dat betekent dat we het Saturnale leerproces van de pijn proberen over te slaan en te ontlopen. Dat leidt tot onderdrukking van die negatieve aspecten en daarmee tot een ego dat verzwakt wordt door de invloed van die onbewuste inhouden, gebrek aan ruggengraat dus. Dan is de ervaring van de transsaturnale planeten geen voedende en verheffende, maar een destructieve. Want de transsaturnale planeten morrelen aan de vorm van het ego en die vorm wordt bepaald door het niveau van Saturnus. Uranus verbreekt de vorm, Neptunus lost de vorm op en Pluto wil de vorm transformeren door er de zwakke plek van bloot te leggen. Alleen een ego dat voldoende stevigheid, dus ruggengraat heeft gevormd, kan zich staande houden bij deze krachten en er zelfs zijn voordeel mee doen. Daarom dus worden de transsaturnale planeten zo genoemd en moeten we dus eerst door Saturnus heen, voordat we minder last hebben van die collectieve krachten. Want die ruggengraat voelt als innerlijke zekerheid. Saturnus wil hoe dan ook zekerheid, maar als die innerlijk gevonden wordt is het psychische systeem aanzienlijk minder kwetsbaar dan als die in uiterlijke zaken (bijv. zoals het hoort) wordt gezocht.

Het leerproces van Saturnus doorlopen houdt in dat we ons verzoenen met alle lastige en als negatief ervaren verschijnselen die bij het leven horen. Het gaat dan om de inhouden uit het persoonlijk onbewuste. Dat is niet alleen al dat oud zeer dat eerst opgeruimd, dus verwerkt moet worden, het betreft ook de aspecten van ons karakter die we liever niet willen kennen en die we daarom naar het persoonlijk onbewuste hebben verbannen. Dat wordt in de Jungiaanse psychologie de schaduw genoemd en als het over projectie gaat is het bij uitstek die schaduw die we in onze omgeving ontmoeten en daar veroordelen in de ander. Dat leidt op persoonlijk niveau tot talloze ruzies, conflicten, veroordelingen en vechtscheidingen, en op collectieve schaal tot oorlogen en terreur. Precies het tegendeel van dat wat Uranus in zijn hogere vorm  voorstaat: tolerantie, democratie en gelijkwaardigheid.

We leven in een maatschappij die inzicht in deze psychologische processen en wetmatigheden ten ene male ontbeert. Wie het Saturnale leerproces tracht over te slaan neigt zich vast te klampen aan allerlei oppervlakkige zekerheden van buitenaf.

Ons wordt geleerd dat als er ergens iets niet zo makkelijk, leuk of positief is, er iets aan de hand is waar we wat tegen kunnen en zouden moeten doen. Een pilletje hier, een operatie daar, verzekering zus of zo, het economisch systeem vaart daar wel bij. Want als we proberen om alle risico’s af te dekken en de natuur trachten voor te zijn, zijn we keurige consumenten die ervoor zorgen dat het geld blijft rollen en de economie blijft groeien. Dat dat wel gaat ten koste van  het ecologisch systeem, is een probleem waar we massaal de kop bij in het zand stoppen, omdat we er geen oplossing voor zien.

Het is deze lagere vorm van Saturnus die de innerlijke Uranus castreert, hem met andere woorden zijn vruchtbaarheid ontneemt. Een vruchtbare Uranus heeft werkelijk bevrijdende ideeën die de gehele mensheid ten goede kunnen komen. Zo’n Uranus kan een vastgelopen Saturnus helpen los te breken uit een vorm die geen doel meer dient en daardoor noodzakelijke veranderingen in gang te zetten. Zonder Uranus zouden we met onze op zekerheid gerichte Saturnus veel te lang aan iets vasthouden. Ook een ontwikkelde Saturnus houdt er niet van de gebaande paden te verlaten en heeft dus de archetypische drang van Uranus nodig om op tijd in beweging te komen.

Wie zich in het Saturnusproces met de eigen schaduw heeft verzoend, heeft daar minder moeite mee en kan best tolerantie opbrengen voor andersdenkenden. Die aparte ideeën worden zelfs interessant, zij kunnen als bevrijdend en inspirerend worden ervaren. Maar een zwak ego dat voorbij deze wachter is geglipt, voelt zich hulpeloos verloren doordat de transsaturnale krachten dan uiterst destructief inwerken op die wankele en oh zo kwetsbare want niet gewortelde zekerheid.

 

Dat komt vooral omdat de transsaturnale planeten werken vanuit het collectief onbewuste, de psychische regionen waar het ego machteloos is. De voedende krachten van deze archetypen kunnen pas als zodanig worden beleefd als het ego een goede relatie heeft met het onbewuste. Alleen een ego dat zo nu en dan de touwtjes laat vieren, kan dit als zodanig ervaren. Wat we dan kunnen gaan waarnemen is dat Uranus de planeet is van de paradoxen.

De paradoxen van Uranus

Uranus wordt wel de hogere octaaf van Mercurius genoemd. Daarmee wordt bedoeld dat Uranus het pure feitelijke denken van Mercurius tracht te verheffen naar een niveau dat we intuïtief denken zouden kunnen noemen. Dat is een denken dat alleen kan bestaan door een samenwerking tussen bewustzijn en onbewuste. Voor het bewuste denken is één plus één altijd twee. Maar als we daar onbewuste wijsheid aan toevoegen, blijkt die Saturnale zekerheid niet altijd overeind te houden te zijn.

Volgens De encyclopedie van Maarten Timmer gaat het bij paradoxen over stellingen die tegen de verwachting ingaan, omdat er voor het bewustzijn een tegenstrijdigheid in zit. Bij nadere beschouwing echter stuiten we op een dieper liggende waarheid die de tegenstrijdige componenten met elkaar verzoent.Hier wordt een Saturnale zekerheid door Uranus onderuit gehaald om ons als mensen te helpen een dieper liggende werkelijkheid te aanschouwen.

Kijk maar eens naar wat er gebeurt in jezelf bij deze uitspraken:

  • Niets is zeker, dus ook dit niet.
  • Vrij is die mens die in zijn lot zijn vrije wil herkent.
  • Het is uiterst zinvol om zinloosheid te accepteren.
  • Er is angst voor nodig om moedig te kunnen zijn.
  • Ieder mens is uniek, dus niemand.
  • Eenheid is vol-ledig-heid.

Het machteloze denken van het bewustzijn wordt hier uitgedaagd om een laagje dieper te komen, de invloed van het onbewuste toe te laten en daarmee de eigen macht te relativeren.  Dat is de werking van Uranus in ons. Als Saturnus zijn vader castreert, betekent dat dat de behoefte aan concrete zekerheid in onszelf tracht om de stem van dit intuïtieve weten het zwijgen op te leggen, omdat het zo onzeker maakt. Door die onzekerheid ervaart het ego van diens troon gestoten te worden, want het geïsoleerde ego is hier machteloos.

Als Ouranos tracht zijn kinderen te verbannen, is dat de poging van die archetypische kracht in ons die we Uranus noemen, om deze castrerende Saturnus het zwijgen op te leggen. Dat dat in eerste instantie niet gelukt is, zien we overal om ons heen, waar Saturnale systemen en structuren als uitgangspunt worden genomen. Denk daarbij aan het alleenrecht van het wetenschappelijk denken in allerlei maatschappelijke verschijnselen zoals bijvoorbeeld de economie en de politiek. Zelfs in de psychologie heeft dit Saturnale, wetenschappelijke denken post gevat, wat betekent dat in psychologisch onderzoek alle onzekere factoren dienen te worden buitengesloten, waardoor het onbewuste met al diens invloeden als onbelangrijk van de hand wordt gewezen. De wetenschappelijke psychologie is daardoor verarmd tot een machteloze gedragswetenschap die al snel naar medicatie grijpt omdat er geen andere oplossing wordt gezien. In een maatschappij die de meest elementaire psychologische processen niet begrijpt en doorziet kan het aspect tussen Pluto en Uranus niet anders dan voornamelijk schokkend en destructief uitwerken. Want al die beloftes die Uranus voor de mensheid in petto heeft, worden door een verzwakte Saturnus onderuit gehaald. Een mensheid die het massaal nalaat zich te verzoenen met de negatieve kanten van het leven, een mensheid die massaal alle individuele schaduwkanten projecteert en dus onvolwassen is, geen verantwoordelijkheid neemt voor deze harde kant van de werkelijkheid van het mens-zijn, is een mensheid die massaal worstelt met de destructieve kanten van de transsaturnale planeten.

Laten we eens kijken wat er gebeurd is met al die beloftes van Uranus:

  • Democratie en gelijkwaardigheid.
    Hoe kunnen we een ander werkelijk als gelijkwaardig behandelen als we door de projectie van onze eigen schaduwkanten een afkeurend oordeel hebben (bewust of onbewust) over iedereen die anders is of denkt? Wat stelt ons democratisch systeem dan eigenlijk nog voor?
  • Het vrije woord.
    Wat gebeurt er met onze eis tot het vrije woord als er in elke cultuur een andere grens wordt getrokken tussen wat wel en niet onder dat vrije woord moet vallen? Wat moeten we ermee als de vrijheid van de een tot onvrijheid voor de ander leidt? Hoe kunnen we het recht op een vrije mening opeisen als we niet begrijpen waarom bepaalde meningen voor anderen kwetsend zijn? Wat is de waarde van dat vrije woord als we wel de profeet Mohamed mogen kwetsen, maar niet de Holocaust mogen ontkennen?
  • Ideologie wordt met geweld afgedwongen.
    Omdat we de achterliggende psychologische mechanismen niet begrijpen, denken we onze ideologieën met geweld te kunnen afdwingen. Dat gebeurt niet alleen door Islamitische jihadisten, het antwoord van de westerse wereld op deze terreur is van hetzelfde niveau. Het is onvolwassen en kinderlijk: als jij iets zegt/doet wat me niet bevalt ga ik zó hard slaan dat je het niet meer durft te zeggen/doen. Dit kan alleen gebeuren in een maatschappij die verstoken is van elk psychologisch inzicht.
  • De pijlsnelle ontwikkelingen in de technologie.
    Deze ontwikkelingen gaan in een tempo die de menselijke maat overstijgt, waardoor zij tot een vorm van ontmenselijking kan leiden. Terwijl het het hogere doel is van Uranus de mensheid en daarmee dus ook alle individuen te bevrijden, zien we hier een nieuwe beperking ontstaan met gevolgen die niemand meer kan overzien.

Conclusies

Jung heeft veel geschreven over de relatie tussen maatschappij en individu. In het kort komt dat er op neer dat een breed gedragen ideologie een sterke energie vormt die vanuit het collectief onbewuste alle individuen uit die maatschappij beïnvloedt en kan meeslepen. Alleen iemand met een sterk afgebakend bewustzijn, dus iemand die het Saturnusproces heeft doorlopen en op een volwassen manier verantwoordelijkheid weet te dragen voor wat van hem/haarzelf is, kan zich daartegen wapenen. Die persoon ervaart op tijd dat hij of zij door iets wordt meegesleept wat hem of haar vreemd is en kan op tijd uit die massa stappen om zichzelf tegen die vervreemding te beschermen. Dus iedereen die de eigen schaduw niet kent en dus slechts geprojecteerd in anderen ontmoet, wordt gevoelig voor die collectieve invloeden die uiteindelijk ontmenselijkend werken. In een maatschappij zonder psychologisch inzicht, zijn geweld en oorlogen dan ook onvermijdelijk. Wat gebeurt op individuele en kleine schaal, geschiedt uiteindelijk ook op collectieve schaal. Maar dan is het een onhoudbaar proces geworden, dat moeilijk meer te stoppen is.

 

Als het gaat om Uranische vraagstukken is de oplossing nooit eenduidig en simpel. We moeten er zelfs rekening mee houden, dat er misschien wel geen pasklare oplossing bestaat, omdat we te maken hebben met vraagstukken die het menselijke vermogen te boven gaan. De Jungiaanse psychologie leert echter dat elk mondiaal vraagstuk op individueel niveau begint en dus ook alleen op dat niveau kan worden aangepakt. Daarom lijkt mij één conclusie onomstotelijk vast te staan, dat is dat we bij onszelf en dus onze Saturnus moeten beginnen.

Als steeds meer mensen begrijpen en ervaren dat de kern van het probleem met de transsaturnale planeten ligt in de zwakheid van hun eigen Saturnus die ze als wachter op de drempel proberen te omzeilen, als steeds meer mensen die Saturnale verantwoordelijkheid gaan dragen en daarmee de innerlijke zekerheid ervaren die daarvan het gevolg is wat weer leidt tot een positieve vruchtbare en constructieve ervaring met de collectieve planeten, dan kan langzaam maar zeker een maatschappij ontstaan die de beloftes van Uranus weet waar te maken en hoeft bij een volgende transit tussen Uranus en Pluto niet langer die menselijke onmacht bloot te worden gelegd die we heden ten dage moeten aanschouwen.

 

Ik pleit dus voor een geheel nieuwe ideologie om de mensheid te bevrijden. Ik denk dat het noodzakelijk is om alom het inzicht te verspreiden dat alle collectieve processen in het individu beginnen en hun oorsprong vinden in de individuele psyche. Ik denk dat als we de psychologische mechanismen die in dit artikel besproken worden als afzonderlijke individuen leren doorzien, dit uiteindelijk als een olievlek kan uitbreiden en zo tot een maatschappelijk verschijnsel kan uitgroeien dat uiteindelijk een nieuwe Uranische ideologie kan vormen. En daarmee denk ik dat Uranus dan eindelijk zijn ware bevrijdende aard aan de mensheid kan tonen.

 

 

Gebruikte literatuur:

Dr. Liz Greene:  Uranus, de kunst vuur te stelen

Uitgeverij Bona futura; 1998.

 

Maarten Timmer: Van Anima tot Zeus, encyclopedie van begrippen uit de

Mythologie, religie, alchemie, cultuurgeschiedenis en

Analytische psychologie.

Uitgeverij Lemniscaat; 2001

 

Threes Brouwers: Huilende spiegels, waarom positief denken niet altijd positief is.

Uitgeverij Pumbo; 2014